اعتبار ادراک و شهود عرفانی از دیدگاه کتاب و سنت3
20 بازدید
محل نشر: معرفت » تابستان 1374 - شماره 13 »(9 صفحه - از 31 تا 39)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
اشاره در این مقال، ابتدا به بیان معانی کشف و شهود و میزان صدقی که سالک طریق حقیقت ناگزیر از آن برای رسیدن به مقصود است پرداختیم، آنگاه به تفصیل، اعتبار ادراک و شهود عرفانی را از دیدگاه قرآن بررسی نمودیم. اینکه آخرین قسمت از این مقال را پی می گیریم: سخنی از علامه طباطبایی علامه فقید سید محمد حسین طباطبایی در نوشتاری تحت عنوان رساله الولایه، پس از اقامه برهان عقلی بر این که "امکان این هست که انسان در همین نشئه دنیا بر حقایق پنهان و مستوری که پس از مرگ طبیعی با آن مواجه خواهد شد، فی الجمله آگاه گردد" می نویسد: "عمده اخبار و آیاتی که به خواست خداوند در طی رساله نقل خواهیم کرد بر این مطلب دلالت دارد. اما انکار عمومی کسانی که این سعادت را رد کرده‏اند متوجه شهود حق _ سبحانه _ است. ایشان گمان کرده‏اند شهود حق تعالی محال است. و در مقام استدلال بر مدعای خود گفته اند: وجود حق تعالی وجودی مجرد و مبرای از اعراض و جهات و امکنه است، و از این روی امکان ندارد او با چشم دیده شود، چرا که رویت بصری مستلزم جسمی است که دارای کیفیت و جهت و وضع خاصی باشد. محدثین ایشان نیز به اخباری تمسک کرده اند که رویت )خداوند( را نفی میکند، و ایشان همه آیات و روایاتی را که این امر را اثبات می‏کند تاویل برده اند و بر مجاز و مانند آن حمل کرده‏اند. اما خواننده به خوبی می‏داند دلیل ایشان اختصاص به نفی رویت بصری )> دیدن با چشم( دارد، که کسی مدعی )امکانِ( آن نیست مگر گروه اندکی از متکلمین اهل سنت، و کسانی از ایشان که ظاهرگرا هستند، بنابر آنچه به ایشان نسبت داده می‏شود. و روایاتی که رویت خداوند را نفی می‏کند، چنان که با مراجعه با مناظرات و احتجاجات امامان هدایت) دانسته می‏شود، در مقام رد سخن همین گروههاست. امام باید دانست کسانی که رویت و شهود حق تعالی را اثبات می‏کنند، در مقام اثبات چیز دیگری هستند )غیر از دیدن با چشم
آدرس اینترنتی