اعتبار ادراک و شهود عرفانی از دیدگاه کتاب و اهل سنت
16 بازدید
محل نشر: معرفت » بهار 1374 - شماره 12 » (8 صفحه - از 27 تا 34)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
اشاره در قسمت نخست این مقال، پس از بیان معانی کشف و شهود عرفانی، به نیازمندی کشف و شهود به میزان صدق اشاره کردمی و گفتیم که سالک طریق حقیقت، ناگزیر از وسیله و ابزاری است برای رسیدن به مقصود و این وسیله همان علوم برهانی و نظری است که پس از تزکیه و تصفیه حاصل می‏آید. اینک ادامه مقاله را پی می‏گیریم. اعتبار ادراک و شهود عرفانی از دیدگاه قرآن در قرآن کریم آیات فراوانی به چشم می‏خورد که بیانگر نوعی معرفت خاص است که نهاز راه درس و بحث و مطالعه و یا تفکر و اندیشه و تأمل‏های فیلسوفانه به دست می‏آید و نه از طریق مشاهده و تجربه، بلکه تنها از طریق عمل به شریعت و سیر و سلوک به سوی حق تعالی وتوجه به عالم قدس حاصل می‏گردد؛ و این نوع معرفت، که از جمله به حق تعالی و صفات علیا و اسماء حسنای او تعلق می‏گیرد، در واقع غایت خلقت آدمی و اوج کمال انسانی به شمار می‏آید. علامه طباطبایی در این باره می‏نویسد: «و از سوی دیگر می‏بینیم قرآن کریم با بیانی جالب، روشن می‏سازد که همه معارف حقیقیه از توحید و خداشناسی واقعی سرچشمه می‏گیرد و استنتاج می‏شود؛ و کمال خداشناسی از آنِ کسانی است که خداوند آنان را از هر جای جمع‏آوری کرده و برای خود اختصاص داده است. آنان هستند که خود را از همه کنار کشیده و همه چیز را فراموش کرده‏اند و در اثر اخلاص و بندگی، همه قوای خود را متوجه عالم بالا ساخته، دیده به نور پروردگارر پاک روشن ساخته‏اند و با چشم واقع بین حقایق اشیاء و ملکوت آسمان و زمین را دیده‏اند؛ زیرا در اثر اخلاص و بندگی به یقین رسیده‏اند، و در اثر یقین ملکوت آسمان و زمین و زندگی جاودانی جهان ابدیت برایشان مکشوف شده است».(1) ایشان در قسمیت دیگر از بیان خود آورده‏اند: «در عین حال که اکثریت قاطع افراد انسان سرگرم تنظیم امور معاش و تلاش در رفع حوائج زندگی روزانه هستند و به معنویات نمی‏پردازند، در نهاد این نوع غریزه‏ای به نام غریزه واقع‏بینی موجود است که گاهی در برخی افراد به کار افتاده به یک رشته درک‏های معنوی وادارش می‏کند.
آدرس اینترنتی